انتظار من

۳۶ هفته و ۳روز امروز ۳۶ هفته و ۳روز از بارداریم میگذره. رفتم سونوگرافی. یکم استرس داشتم چون دو روز بود حرکات پسرم کم شده بود. رفتم سونوگرافی جورابیان. خیلی دوستش دارم. دکترش خیلی باحوصله همه چی چک میکنه و توضیح میده.  خلاصه گفت همه چی نرماله شکر خدا. جفت قدامی. موقعیت جنین سفالیک. مایع آمنیوتیک نرمال. ضربان قلب نرمال گفتم چک کنه خدایی نکرده بند ناف دور گردن بچه نباشه که گفت نیست. جنسیت هم دوباره تائید کرد که پسره. دیگه چیزی به بغل کردن پسرم نمونده صورتشم نشونم داد. البته دو بعدی بود و واضح ...

خب اگه ان شالله فرصت بشه میحوام از زایمانم بگم قرار بود ۳۸ هفته و ۴ روز به بعد سزارین بشمیعنی ۲۲ فروردین یا ۲۴ فروردین روز ۱۳ فروردین امسال بود که بخاطر اینکه نمیتونستم جای دوری برم رفتیم خونه برادرم و پارک نزدیکشون ۳۷ هفته و ۲ روز بودم . روز ۱شنبه بود. قرار بود ۴شنبه برای ویزیت اخرم برم پیش دکتر. اون روز حس میکردم ترشحاتم بیشتر شدن. عصرش رفتیم خونه برادرم که دیدم بین ترشحاتم رگه های قهوه ای هست. با دوستام و اهالی نینی سایت مشورت کردم که گفتن بهتره برم بیمارستان. با این حال میخواستم عجله نکنم ...

چه زود گذشت فردا ۴۰ روزگی پسر گلمهتو این مدت اصلا مهلت نداد بیام چیزی بنویسم پسر خوبیه خدا رو شکر ولی نوزاد این سنی مسلما مراقبت شبانه روزی میخواد البته چند روزی هم هست بی قراری هاش بیشتر شده چند روزه سرماخورده و همش سرفه میکنه...

از دیروز وارد هفته 7 شدم فردا نوبت سونو دارم. خیلی استرس دارم. خدا کمک کنه ان شالله قلب بچم تشکیل شده باشه لک بینیم شکر خدا قطع شده. کار سنگین نمیکنم و سعی میکنم هر وقت خسته یا اذیت شدم دراز بکشم ایک دو سه روز حالت تهوعم بیشتر شده. بوی غذا مخصوصا غذاهای گوشتی اذیتم میکنه به زور غذا درست میکنم ولی خوشحالم... دلم نمیخواد این علایم قطع شن... چون نشونه باردار بودنمه بهم این باور رو میده که باردارم جای امپولام هم کبود شده و خیلی درد میکنه... ولی فدای سر بچم ان شالله همه چی خوب پیش بره...